20 filmów demo wyprodukowanych przez composer z czystych danych
(film.json + skin →
render), bez ani jednego tokenu LLM na klatki. Sekcja pierwsza = rodziny stylistyczne (8 skinów),
druga = grupy elementów na wspólnych skinach, finał = ta sama scena w czterech skórach.
▶ Przewijanie działa w każdym filmie: ta kopia gra oryginały 1080p prosto z repo (videos/*/renders) — otwórz plik lokalnie w przeglądarce.
Każdy film w tej sekcji to inny plik skinu (tokeny + warianty komponentów). Architektura, dane wejściowe i pipeline są identyczne — zmienia się wyłącznie skóra.
Dowód tezy E1: film, który wcześniej powstał trybem rzemieślniczym (LLM pisał HTML każdej sceny za ~650k tokenów), odtworzony przez composer z ręcznie napisanego film.json + tego samego audio — zero tokenów na klatki. Pełny zestaw sygnatur RepoChada: odręczny licznik $7,200, karta z glow i badge, hatch-bary, wykres progu z „13 months”, werdykt.
Rodzina „tablica wykładowa” à la CalebWritesCode (i DNA wytwórni): czarna tablica, rough-boxy rysowane kreską z deterministycznym jitterem, wielokolorowa kreda, diagram przepływu budowany przyrostowo i biały „screenshot-rekwizyt” z różową strzałką i dopiskiem. Napisy w wariancie chalk (Gochi Hand, bez płytki).
Rodzina „notatnik inżyniera”: kremowy papier milimetrowy, serif Instrument Serif w tytule, mono-etykiety, te same hatch-bary co u RepoChada — ale w granatowym tuszu i bez glow. Czerwone „×17” w Caveat + adnotacja „start early.” pokazują, że odręczna warstwa działa też na jasnym tle.
Rodzina „plakat brutalistyczny”: wielka lowercase-typografia Archivo Black jako grafika, jeden pomarańczowy akcent, zero zaokrągleń i glow. Beaty manifestu podmieniają się twardymi cięciami (op swap) w rytmie lektora. Napisy: wariant center-pill z karaoke-blokiem.
Rodzina „cukierkowa”: pastele, czarne 4-px obramowania i twarde offsetowe cienie (blockframe-style), zaokrąglone karty z Baloo 2. Listicle trzech kart wjeżdżających na swoje kotwice — ten sam builder co w ciemnych skinach, inne tokeny.
Rodzina „zielony fosfor”: VT323, scanlines w tle (repeating-gradient w tokenie ground), poświata tekstu, komenda pisana znak po znaku (op type) i mrugający caret (op blink — deterministyczne sety, nie CSS-animacja).
Rodzina „cyber-neon” i zarazem demo trybu niemego: bez narracji kotwice spadają na frakcje czasu sceny. Chromatyczna aberracja to sekwencja tl.set z przesuniętymi cieniami tekstu w cyjanie i magencie — czysto deterministyczna, seek-safe.
Rodzina szwajcarska: biel, czerń Inter 800, jedna czerwień. Ten sam hero-stat co w f01/f03 — bez pilla licznik i podpis układają się w pionie (poprawka z QA batcha). Najkrótszy film katalogu, bo lektor przeczytał linie w 3.5 s — czas sceny zawsze równa się długości głosu.
Każdy film izoluje jedną grupę komponentów/ruchów biblioteki. Większość na skinie repochad-dark, żeby różnice między elementami były czytelne; dwa celowo na paper i swiss.
Trzy pierścienie SVG rysujące się łukiem (stroke-dasharray + op draw) zsynchronizowane z count-upami: uptime %, latencja ms, users z separatorem tysięcy. Każdy gauge wchodzi na kotwicy swojego słowa.
Dwa instrumenty danych: hatch-bary z licznikami tok/s (fill + count na jednym easie — beat „ląduje” razem), potem wykres liniowy z przerywanym progiem, badge’em i odręcznym oznaczeniem punktu przecięcia. Geometria liczona w build-time z prawdziwych danych.
Typografia jako grafika: beaty „type / move / land” podmieniane twardym cięciem na kotwicach słów, payoff z fioletowym akcentem i rule-stubem. Lektor czyta szybko, więc beaty lecą gęsto — dobry stress-test synchronizacji.
Meta-żart: fabryka rysuje własny pipeline. Pięć neonowych węzłów (rect + drop-shadow w akcencie sceny) i strzałki wchodzące kolejno na słowach lektora; podsumowanie odręczne „data in, video out”. Ten sam builder w skinie chalk daje diagram Caleba z f02.
Trzy skiny karaoke pokazane jako okazy: lewa płytka (dokumentalna, jak u RepoChada), center-pill z blokiem na aktywnym słowie (broadside) i goła kreda ze świeceniem. Na dole równolegle biegną prawdziwe napisy strony — porównanie na żywo.
Jeden świat 1920×1080, trzy stacje-karty; „kamera” to transform świata (translate+scale, op cam) najeżdżający na stację wywołaną przez lektora, z powrotem do szerokiego kadru na koniec. Zero cięć — ciągły ruch po planszy.
Warstwa adnotacji na papierze: highlight rozjeżdżający się pod słowem (fill na inline-block), odręczne kółko i potrójny scribble — wszystkie ścieżki rough liczone w build-time z jitterem z indeksu (zero randoma, każdy render identyczny).
Porównanie dwóch kart wjeżdżających z przeciwnych skrzydeł z lustrzanym tiltem 3D (rotationY + perspektywa, op tiltIn), listy plusów/minusów per strona i dashed-badge werdyktu na końcu.
Ranking czterech modeli: wiersze wchodzą kolejno, mini-bar skaluje się do lidera, wyniki liczą się do wartości Areny. Wzorzec pod tabele wyników, benchmarki i "top N" — dane wprost z JSON-a.
Pozioma linia rysuje się przez planszę, kamienie milowe (2017→2025) wskakują na kotwicach lat, etykiety naprzemiennie nad/pod osią. Na skinie chalk ta sama oś byłaby rough-kreską — builder branchuje po stylu skinu.
Split-screen z wipe’em: prawa połowa odsłania się przez animowaną szerokość kontenera z przypiętym wnętrzem (klasyczny reveal bez maski). „14 dni → 3 minuty” — czyli teza ekonomiczna fabryki w jednym ujęciu.
Jedna scena, jeden zestaw danych, cztery skiny podmieniane per ujęcie (skin_override w film.json). To jest cała teza rozkminy w dziewięciu sekundach.
Ten sam licznik „87%”, ta sama etykieta i pasek — renderowane kolejno w repochad-dark (Caveat + glow + hatch), blackboard (żółta kreda Gochi Hand), paper (serif na milimetrówce) i broadside-poster (Archivo Black). Lektor domyka: „Style is a file.” Dokładnie to zrobi wytwórnia po porcie: nowy styl = nowy plik JSON, zero zmian w silniku.